Wanneer het Nationaal Bureau voor Toerisme van Visit Morocco je uitnodigt voor een avond met als thema “Flavors of Morocco”, dan weet je dat je alleen het beste van het beste van wat Marokko te bieden heeft, mag verwachten. En inderdaad, er worden kosten noch moeite gespaard. Het aantal genodigden is een select kransje van food- en travelbloggers, waaronder dus mezelf. Ik ben vereerd! Place to be is restaurant El Warda in de hippe wijk Zurenborg, een echte parel voor wie houdt van architectuur, sfeer en gezelligheid. Achter de kookpotten, euh tajines, neemt niemand minder dan Njam chef Mounir Toub plaats. Mounir creëert een exclusief menu waarin creativiteit en Marokkaanse authenticiteit subtiel samenkomen om ons mee te nemen op een culinaire reis. Lees vooral verder.

Dinsdagavond 7 oktober, 17u45. Compleet over mijn toeren stap ik in mijn auto. Volgens Waze had ik al om 17u00 moeten vertrekken, want er is heel druk verkeer naar Antwerpen, maar ja, mijn job besliste er anders over. In de voormiddag werd er nog om 17u00 een last-minute meeting in mijn agenda gezet. The agency life… Ik bel naar mijn man: “dit is dus écht de laatste keer dat ik in de week ’s avonds nog naar Antwerpen rijd voor een event.”

Zoals verwacht, arriveer ik 1 uur te laat met mijn stressmeter op 100%. Ik nestel me zo discreet mogelijk in de zachte kussens en krijg meteen een theetje in mijn pollekes gestopt, ingeschonken volgens de regels van de kunst. Daarbij komt een bordje met een trio van briouates, knapperige deegdriehoekjes gevuld met kip met amandelen, vis met vermicelli en ingelegde citroen en een vegetarische versie met Marokkaanse kaas, munt en cashewnoten. Het is precies alsof er een warm fleece dekentje over mijn schouders gedrapeerd wordt. Mijn stresslevel gaat naar omlaag en ik lever me over aan de Marokkaanse gastronomie, een symbool van gastvrijheid.

Terwijl ik sip van de zoete thee en mijn honger (ik scheur van de honger ondertussen!) stil met een briouate, dompelt de heer El Mamoun van het Nationaal Bureau voor Toerisme ons onder in de natuur, cultuur en gastronomie van het “land van licht”: Marokko zit toeristisch in de lift. Het is een land dat tegelijk dichtbij en ver weg voelt, slechts een paar uur vliegen vanuit Brussel, maar een wereld van verschil zodra je voet aan de grond zet. Marokko betovert met zijn contrasten: van het Atlasgebergte tot de oceaan, van de stilte van de woestijn tot de drukte van Marrakech. Het spreekt iederéén aan: families met kinderen, backpackers, maar ook mensen die houden van wellness en luxe en wie houdt van een culinaire ontdekking. Marokko moet je proeven, voelen en beleven.

Dat proeven, daar wordt alvast voor gezorgd! En hoe?! Na de briouates serveert chef Toub ons een assortiment van Marokkaanse salades en brood. Op tafel komt een klassieke salade (tomaat, komkommer en ui), zaalouk (auberginekaviaar), tektouka (gestoofde tomaten en paprika), khizou mchermel (wortelsalade met chermoula) en gekonfijte pompoen met kaneel. Het ziet er allemaal vrij onschuldig uit, maar vergis je niet: het zijn stuk voor stuk smaakbommetjes!

Daarna schept de chef op, letterlijk en figuurlijk, met zijn iconische soep, een harira. Deze rijke soep met kikkererwten, linzen, tomaten en specerijen wordt traditioneel gegeten tijdens de ramadan en dat snap ik helemaal. Deze soep is zo vullend dat je na één kom al een voldaan gevoel krijgt. Harira staat symbool voor warmte, troost en samenhorigheid. Vandaag serveert chef Toub er geroosterd brood en saffraanmayonaise bij. Mmmmh!

Dan volgen de pièces de résistance: de tajines! Er komen maar liefst 3 exemplaren op tafel. Een tajine met vlees met pruimen die 6 (!) uur lang heeft staan sudderen, een met kip met olijven en ingemaakte citroen en een vegetarische variant met seizoensgroenten. Die eerste is puur genot. Daar kan geen Vlaamse stoverij tegenop, mijn gedacht. Sorry, ik ben doorgaans heel chauvinistisch, maar als iets beter is, dan moet je dat ook durven toegeven. Ik kan niet meer, maar ik moet ook nog van de tajine met kip proeven van de heer El Mamoun. Had ik al gezegd dat gastronomie een symbool is van gastvrijheid?

Eindigen doen we met jawhara (Arabisch voor juweel). Het dessert is een ode aan de Marokkaanse patisserie. Jawhara, ook wel melk-bastilla genoemd, combineert laagjes brickdeeg met een crème van oranjebloesem en amandelen. Een knus toetje!

Rond 22u45 rol ik buiten. Bijna letterlijk! Stresslevel 0% en mijn batterij helemaal opgeladen. Wat een fijne avond was dit! Lekker, leuk en leerrijk. Ik trek mijn woorden dat ik nooit nog naar Antwerpen zou rijden voor een event weer in. Van zo’n avond krijg ik tonnen energie!

Merci aan Wim en Laurence van PureFluence voor de uitnodiging en perfecte organisatie en Masterhouse voor de mooie beelden. Check zeker eens hun sfeervolle video op Instagram. Ik was al eerder in Marokko. In 2016 begot! Toen was ik op uitnodiging van Neckermann in Marrakech. Je kan mijn 3 blogartikels van toen hier nog lezen: Magisch Marrakech 1, 2 en 3. Niet alleen leuk om te lezen, maar ook leuk om een 9 jaar jonger Myriammeke te zien. ???? En dan wil ik nu bij deze heel graag terug!

Ik werd uitgenodigd, maar mijn verslag is volledig geschreven zoals ik het beleefd en ervaren heb.